Najwyższe, lądowe piętro wysokościowe.Piętro górskie zaczyna się od momentu przekroczenia wysokości 500 m n.p.m. Najwyższe łańcuchy górskie, jakie występują na naszej planecie to łańcuch okołopacyficzny i alpejsko-himalajski. Łańcuch okołopacyficzny ciągnie się wzdłuż zachodnich wybrzeży Ameryki Północnej i Południowej. Wiele szczytów osiąga tam wysokość ok. 4000 m n.pm. a niektóre dochodzą nawet do 6000 m n.p.m. Łańcuch alpejsko himalajski to również wielkie pasmo górskie. Ciągnie się on Wzdłuż całej południowej Europy i północnej Afryki i zmierza aż do Himalajów i Syberii. W tym łańcuchu górskim znajduje się największy szczyt na świecie, Mount Everest (8848 m n.p.m). Typową cechą tego łańcucha jest wyraźny wzrost wysokości w miarę przesuwania się gór w kierunku wschodnim. Europejskie szczyty osiągają wysokość do 4000 m n.p.m. Idąc dalej na wschód w stronę Kaukazu, szczyty osiągają już nawet 5000 m n.p.m. Jeszcze dalej na wschód w stronę Himalajów dochodzimy do szczytów, których wysokość przekracza 8000 m n.p.m. Piętra górskie charakteryzują się stromymi stokami. Dość często spotkamy na nich również lodowce. Piętro nizin to równinna, czasem lekko pofalowana, powierzchnia.Piętro nizin dotyczy terenów, których wysokość zawiera się w granicach między 0 a 300 m n.p.m. Obszary nizinne to zdecydowanie najczęściej występujące piętro na Ziemi. Oczywiście nie jest to regułą. Niektóre kontynenty w swojej większości stanowią powierzchnię nizinną, a inne tylko w bardzo niewielkim odsetku procentowym. Są to obszary bardzo równinne, posiadające niekiedy bardzo lekko pofalowaną lub pagórkowatą powierzchnię. Pod względem kontynentów, najbardziej nizinna jest Europa. Odsetek nizin stanowi ok. 72% powierzchni kontynentu. Powierzchnia Afryki to już jedynie 22% terenów równinnych. Najmniej terenów równinnych znajduje się na Antarktydzie. Tam jest ich zaledwie 6.4%. Nizinne tereny często stanowią ogromne, rozległe obszary na kontynetach. Do takich największych, światowych nizin należą: Nizina Wschodnioeuropejska w Europie, Nizina Zachodniosyberyjska, Chińska, Gangesu, Turańska i Indu w Azji, Nizina Zatokowa w Ameryce Północnej oraz Nizina Amazonki i La Platy w Ameryce Południowej. Piętro bardzo łagodnych, górskich stoków.Piętro wyżyn znajduje się po przekroczeniu wysokości 300 m n.p.m. Tutaj na pewno pojawi się wątpliwość, że w takim razie góry też można zaliczyć do piętra wyżyn. Tak jednak zdecydowanie nie jest. Główną cechą charakteryzującą wyżyny jest wysokość bezwzględna tych obszarów. W przypadku obszarów górskich, różnice między wysokością szczytów, a dolin usytuowanych między nimi znacznie przekraczają 500 m. W przypadku wyżyn, różnica pomiędzy poszczególnymi częściami obszaru znajduje się w przedziale od 300 do 500 m. Wyżyny, to często po prostu bardzo stare góry które, przez tysiące lat poddawane procesom erozyjnym, zaczęły się wyrównywać. Bardzo dobrym przykładem na to jest Wyżyna Tybetańska znajdująca się w Azji. Znajduje się ona na wysokości ponad 4000 m n.p.m., czyli teoretycznie powinno być to piętro górskie. Jednak różnica pomiędzy poszczególnymi szczytami, a dolinami tej wyżyny nie przekracza 500 m. Najrozleglejsze wyżyny na świecie to: Tybetańska, Środkowosyberyjska, Irańska, Abisyńska i Brazylijska.

Mieszanka wysokiej temperatury i tropikalnego wilgotnego powietrza sprawia, że nie są to zwykle chmury. Nazywane one są Cumulonimbusami, a ich wysokość może dochodzić do 13 tyś. metrów, a przemieszczają się z prędkością do 90 km/h. 13 tyś. metrów to wysokość dwukrotnie przewyższająca lot samolotu pasażerskiego. Naukowcy przypuszczają, że cumulonimbus działa jak gigantyczna prądnica. Wewnątrz obłoku maleńkie kropelki wody unoszą się do góry, tam zamarzają i opadają w postaci lodu i ocierają się o siebie. Naładowane elektrycznie cząsteczki przekazują sobie ładunek; drobiny wody i lodu, które były elektrycznie obojętne uzyskują ujemny, bądź dodatni ładunek. Cząsteczki naładowane ujemnie opadają, a dodatnie unoszą się i przeciwstawne ładunki zostają oddzielone. Kiedy ponownie się złączą, uderzy piorun. Tyle właśnie mówi teoria, ale prawdziwa rzeczywistość jest jeszcze bardziej dziwniejsza. Powietrze nie jest dobrym przewodnikiem i ładunek elektryczny nie może łatwo przez nie przechodzić. By to się stało, musi dojść do zniszczenia atomowej struktury powietrza, co wymaga miliardów woltów. Jak dotąd nie udało się znaleźć tego olbrzymiego ładunku. Dodatnio naładowane cząsteczki, znajdujące się w ziemi lub ustawionych na nią obiektach są przyciągane w górę przez ujemne ładunki. Chmura burzowa może stworzyć dziesiątki takich ujemnych i dodatnich kanałów. Większość nie łączy się z ziemią, ale jeśli do tego dojdzie, to między ziemią a chmurą przepływa ładunek elektryczny. Piorun przemieszcza się zarówno w górę, jak i w dół. Widzimy rozbłysk w trakcie uderzenia i słyszymy eksplozję. W ciągu kolejnych tysięcznych sekundy ładunek, który pozostał w chmurze przemieszcza się w górę i w dół wytworzonym kanałem. Piorun miota się i uderza kilka razy, a powtarza się to do ośmiu milionów razy dziennie i sto razy na sekundę. Piorun może mieć związek z gwiazdą, która wybuchła po drugiej stronie galaktyki milion lat temu. Oczywiście nie jest to stuprocentowo potwierdzona teoria, ale na podstawie obserwacji i wykonanych badań, można takową wysunąć. Naukowcy mają pełną świadomość, że przyjdzie spędzić im jeszcze wiele czasu, zanim całkowicie odkryją tajemnicę piorunów.