Przeciętne oko ludzkie może, w sprzyjających okolicznościach dostrzec na widocznej półkuli nieba około 3000 gwiazd. Jednak na całym niebie jest takich gwiazd dwa razy więcej – bo 6000. Gwiazd względnie jasnych, czyli takich, które wyróżniają się blaskiem, jest znacznie mniej – bo około kilkuset na całym niebie. Te jasne gwiazdy układają się w wielu miejscach w charakterystyczne konfiguracje. Już w starożytności wydzielono kilkadziesiąt takich układów, które ułatwiały orientację na niebie. Wyobraźnia starożytnych obserwatorów nakazała im dostrzec w wielu gwiazdozbiorach podobieństwo do postaci występujących w mitach. Nazwy tych gwiazdozbiorów, zaczerpnięte z mitologii greckiej, przetrwały w większości przypadków do dnia dzisiejszego. Gwiazdozbiory nieba południowego zostały zdefiniowane dopiero w czasach nowożytnych. Pierwotne granice gwiazdozbiorów nie były precyzyjnie zdefiniowane. Różni autorzy map nieba zakreślali je w przybliżeniu wokół charakterystycznych konfiguracji gwiazd lub nie zaznaczali wcale. W czasach nowożytnych uściślono granice gwiazdozbiorów prowadząc je wzdłuż kół rektascensji i deklinacji. Obecnie niebo podzielone jest na 88 gwiazdozbiorów Gwiazdy są ogromnymi, rozżarzonymi kulami gazowymi, które świecą dzięki temu, że ich powierzchnie mają wysokie temperatury (podobnie jak świeci każde rozgrzane ciało). Procesami pozwalającymi gwiazdom podtrzymać odpowiednio wysokie temperatury powierzchni przez długi czas są dla większości gwiazd reakcje jądrowe zachodzące w ich wnętrzu. Dzięki tym reakcjom gwiazdy produkują i wypromieniowują w przestrzeń kosmiczną olbrzymie ilości energii. Jeśli, mimo to, ich blask wydaje się nam tak nikły, to jest to spowodowane niewyobrażalnie wielkimi odległościami, które dzielą nas od najbliższych nawet gwiazd (poza Słońcem). Gwiazdy stanowią jedną z podstawowych form występowania materii we wszechświecie. Układ gwiezdny, w którym się zajdujemy – nasza Galaktyka (Droga Mleczna) składa się z paruset miliardów gwiazd. Z kolei, liczba układów podobnych do Drogi Mlecznej (zwanych galaktykami) w dostępnej dla naszych obserwacji części Wszechświata wyraża się w setkach miliardów. Gwiazdy są tworami bardzo dynamicznymi. Rodzą się z materii rozproszonej, podlegają rozlicznym przemianom, a wreszcie umierają. Gwiazdy przypominają „piece alchemiczne”, w których powstają niemal wszystkie pierwiastki we Wszechświecie, bo oprócz wodoru i helu.

Merkury to przedostatnia, co do wielkości planeta układu słonecznego. Położona najbliżej Słońca, przypomina swą strukturą i budową Księżyc. Jest ona, bowiem pozbawiona atmosfery oraz jego powierzchnie pokrywają liczne kratery uderzeniowe i morza księżycowe. W większości wypełnione są one masą magmową, powstałą w wyniku licznych bombardowań przez komety i asteroidy. Jako jedna z planet wewnętrznych, czyli znajdujących się blisko Słońca, jest bardzo trudna do obserwacji. Można ją podziwiać jedynie po zachodzie Słońca, lub tuż przed jego wschodem. Merkury posiada żelazne jądro, które wytwarza ogromne pole magnetyczne natomiast jego wielkość sprawia, że posiada ona jedna z największych gęstości. Dokonując analizy budowy składu można dokonać podziału na dwa składniki. Pierwszy z nich to metal stanowiący 70%, pozostała część, czyli 30% to krzemian. Temperatura wacha się w przedziale od -1830C do 4270C. Mimo bliskości Słońca oraz momentami tak wysokiej temperatury w niektórych miejsca na planecie znajduje się lód. Całkowity okres rotacji Merkurego wokół własnej osi wynosi dokładnie 58 dni, 15 godzin i 26 minut. W porównaniu z pozostałymi planetami trwa on najdłużej. Mars normuje się na czwartej pozycji wg oddalenia od słońca po Merkurym, Wenus i Ziemi. Zdjęcia wykonane pierwszym obiektem, który wylądował na owej planecie pokazują, iż niebo jest przybliżone kolorystycznie do nieba na ziemi, jednak po dogłębnej analizie zdjęć i ich kalibracji barw można zaobserwować kolor bardziej zbliżony do czerwieni, skąd też potoczna nazwa Marsa czerwoną planetą. Nachylenie równika do płaszczyzny orbity wynosi 23 stopnie i 59` co jest odpowiedzialne za podobieństwo pór roku z Ziemią. Mars może się pochwalić największym szczytem w układzie słonecznym, który liczy aż 26 km. Zdumiewający jest fakt, iż szczyt ten nie jest górą, lecz kraterem pochodzenia wulkanicznego. Dodatkowo na planecie występują również liczne kratery pochodzenia meteorycznego. Warto dodać, że Mars stanowi jeden z najjaśniejszych punktów widzianych przy dobrych warunkach atmosferycznych z Ziemi, zaraz za księżycem i planetą Wenus. Różnica temperatury na Marsie jest dość duża, albowiem o wschodzie słońca wynosi dokładnie 180K, a o 1 po południu wynosi około 300K. Atmosfera składa się w większości z dwutlenku i tlenku węgla, pary wodnej, azotu oraz argonu.