Huragan ten wytworzył tak potężną falę sztormową, że zniszczyła całą wyspę u wybrzeży Rock Way. Miejsce to było ulubionym miejscem Nowojorczyków, którzy przychodzili tam by jeść, pić i bawić się. Miała ona 1600 m długości i była dziewiętnastowieczną wersją Hampton., ale tamtego dnia przeszła do historii. Huragan uderzył w nocy, więc nikt nie zginał. Poziom morza się podnosi, więc fala sztormowa może zmyć inne nisko położone wyspy. Naukowcy z NASA przewidują, że do 2050 roku poziom wód w Nowym Jorku podniesie się od 38-48 cm. W połączeniu z falą sztormową może to doprowadzić do katastrofalnej powodzi. Trudno będzie ewakuować miliony mieszkańców miasta. Zagrożony na pewno będzie Manhattan. W przeszłości fala sztormowa zalała już ten obszar. W 1821 r. huragan IV kategorii wytworzył czterometrową falę. Zalaniu ulęgały także tunele komunikacyjne. Przyszłe zalania w poważnym stopniu utrudnią ludziom życie. Zagrożeni będą nie tylko użytkownicy dróg, ale także użytkownicy transportu publicznego, takiego, jak metro. W latach dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia wiatr i sztorm już pokazał, jaki może mieć wpływ na podziemne metro. Nie jest to takie proste. Jest czynnik, który może skomplikować obliczenia topnienia lodowców i zakpić z przewidywań. Naukowcy starają się odpowiedzieć na bardzo ważne pytanie: jak szybko topnienie lodowców będzie miało wpływ na nasze życie? Zarówno my, jak i nasze dzieci możemy być świadkami 43 centymetrowego wzrostu poziomu morza do końca tego wieku, ale trwa proces, który może sprawić, że te prognozy będą zbyt optymistyczne. Jest to mechanizm zwrotny, oparty na zasadzie albedo. Jasne kolory odbijają ciepło, a ciemne je pochłaniają. Nie chodzi tylko o to, że lud szybciej się topi na czarnym obszarze ziemi. To efekt domina. Gdy topnieją białe lodowce, odsłaniają więcej czarnego lądu i wody. Ziemia absorbuje więcej ciepła, co powoduje szybsze topnienie śniegu i lodu. Ta światowa reakcja łańcuchowa trwa już dzisiaj. Lody znacznie szybciej topnieją. Takie zmienne utrudniają naukowcom dokładne ustalenie tego, kiedy stopnieją lodowce. Stało się to bardzo niepokojące dla wszystkich zainteresowanych.

Wyróżnia się lodowce górskie oraz kontynentalne. Lodowce górskie powstają, jak sama nazwa wskazuje, w górach powyżej granicy wiecznych śniegów. Granica ta znajduje się zero metrów nad poziomem morza na biegunach i sześć tysięcy metrów nad poziomem morza przy zwrotnikach. Oczywiście jest ona również uzależniona od innych czynników takich jak na przykład odległość od morza. Lodowce górskie powstają w następujący sposób: często pada śnieg, który się nie topi, a więc pod dużym ciśnieniem zamienia się w firn, czyli w gruboziarnisty śnieg, a następnie w lód lodowcowy. Lodowiec górski porusza się tylko w dół. Lodowce kontynentalne powstają przy biegunach północnym i południowym. Poruszają się one we wszystkich kierunkach. W ciągu tysiącleci, w miarę zmian klimatycznych na Ziemi, lodowce powiększały się i trzy razy znajdowały się na powierzchni Polski, a każdy kolejny był mniejszy. W wyniku tego mamy liczne jeziora polodowcowe, moreny, głazy narzutowe. Na kierunek rzek w Polsce miał również wpływ lodowiec. Wody zajmują trzy czwarte powierzchni Ziemi, a zdecydowaną większość powierzchni wód powierzchniowych stanowią morza oraz oceany. Jest jeden Wszechocean, czyli ocean światowy. Dzieli się on na trzy oceany: Spokojny (największy, pomiędzy Amerykami a Azją), Atlantycki (rozdziela Europę oraz Afrykę od Ameryk) oraz Indyjski (na zachód od Afryki i na południe od Azji). Niektórzy wyróżniają jeszcze Ocean Arktyczny oraz Południowy. W rzeczywistości nie istnieją granicę pomiędzy oceanami, wyróżnia się je czysto teoretycznie, a pokrywają się one (jeżeli chodzi o trzy główne oceany) z południkami Horn, Igielnym oraz Południowym. Natomiast morza są to przybrzeżne części oceanów. Istnieją jednak pewne wyjątki, na przykład Morze Sargassowe, którego granice stanowią silne prądy morskie, natomiast woda samego morza praktycznie się nie porusza. W porównaniu z oceanami morza nie są one zbyt głębokie. Najbardziej przybrzeżna część morza nazywa się szelfem, natomiast za nimi znajduje się stok oceaniczny, gdzie morze się znacznie pogłębia.