Różnice w wysokości powierzchni Ziemi mogą sięgać prawie 20 km.Ziemia faktycznie jest okrągła, jednak jej powierzchnia zdecydowanie nie przypomina idealnej kuli.. Wręcz przeciwnie, jest bardzo zróżnicowana wysokościowo, a to co widzimy z kosmosu stanowi jedynie złudzenie optyczne. Najwyższym punktem na Ziemi jest szczyt Mount Everest znajdujący się w Himalajach. Jego wysokość wynosi 8848 m n.p.m. Z kolei najgłębszym miejscem na naszej planecie jest Rów Mariański znajdujący się w głębiach Pacyfiku. Jego głębokość liczy, bagatela 11022 m p.p.m. (głębokość ta jest dość przybliżona). Łatwo więc wyliczyć, że różnica między tymi wysokościami wynosi aż 19 km i 870m. Z tego względu na Ziemi zostało wydzielonych kilka form ukształtowania powierzchni. Część z nich dotyczy form występujących na lądach, a część tych które występują głęboko w morzach i oceanach. Wyliczono również średnią wysokość lądu oraz średnią głębokość oceanów na naszej planecie. Średnia wysokość lądów naszej planety wynosi około 875 m n.p.m., natomiast średnia głębokość oceanów to aż 3794 m n.p.m. Granica oddzielająca morza i oceany od lądów.Linia brzegowa jest bardzo ruchomą formą piętra. Dzieje się tak ze względu na jej stałe zalewanie przez morza i oceany podczas przypływu i odsłaniane podczas odpływu. Niekiedy linia brzegowa jest nietrwała z powodu jej niszczenie przez wodę. Np. w Wenecji ląd na brzegu ciągle się zapada, przez linia brzegowa ciągle zmienia kształt i systematycznie cofa się w głąb lądu. Umownie przyjmuje się, że linia brzegowa stanowi linię lustra wody oceanicznej, więc znajduje się na wysokości 0m. Należy jednak pamiętać, że linia brzegowa nie oznacza końca kontynentu. Tak naprawdę ciągnie się on jeszcze około 200 metrów, ale już pod wodą. Ta część, podmorskiego kontynentu, jest nazywana szelfem. Koniec szelfu jest właśnie końcem kontynentu. W miejscu końca szelfu rozpoczyna się tzw. stok kontynentalny. Jest to dość stromo nachylone zbocze, którego wysokość względna waha się od 3000 do 4000 m. Stoki kontynentalne są bardzo często porozcinane wielkimi dolinami, zwanymi kanionami podmorskimi. Z momentem końca stoku kontynentalnego rozpoczyna się dno oceaniczne, które stanowi ostatnie już piętro.

Odkryta w 1930 roku przez amerykańskiego astronoma Clyde’a Tombaugha planeta karłowata o nazwie Pluton do sierpnia 2004 roku uznawana była za dziewiątą planetę współczesnego układu słonecznego. Status planety odebrany jej został na posiedzeniu Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pradze. Jasność obserwowanego z Ziemi Plutona kształtuje się na poziomie 14 mag, dzięki czemu w celu jej ujrzenia należy posłużyć się, co najmniej 30-centymetrowym teleskopem. Zaobserwujemy wówczas małą żółtą plamkę swym wyglądem przypominającą świecącą blaskiem gwiazdę. Został on zakwalifikowany do planet karłowatych głównie ze względu na swą masę. Zdarza się bowiem, że masywniejsze są niektóre satelity pozostałych planet. Atmosfera Plutony posiada jedna z najciekawszych właściwości. Stanowi ją fakt, iż dzięki bliskości peryhelium znajdujący się na jego powierzchni lód metanowo-azotowy przy temperaturze -1700C sublimuje do postaci gazowej. W głębi planety natomiast, w miejscach gdzie temperatura spada nawet do -2300C składniki atmosfery ulegają zamrożeniu i przybierają postać ciała stałego. Nazwa planety zapożyczona została od rzymskiego boga, natomiast jego symbol PL pochodzą od inicjałów amerykańskiego astronoma Percivala Lowella. Saturn druga, co do wielkości i masy planeta układu słonecznego usytuowana jest na szóstej pozycji pod względem oddalenia od Słońca. Znana już w czasach starożytnych posiada najmniejszą gęstość wśród swych planetarnych sąsiadów. Jest ona, bowiem mniejsza od gęstości wody, dzięki czemu gdyby było to możliwe to swobodnie mógłby unosić się po jej powierzchni. Traktowana, jako gazowy olbrzym ma do dyspozycji 61 naturalnych satelitów. Podobnie do pozostałych planet odkryty został przez Starożytnych Babilończyków. Jego nazwa natomiast pochodzi od imienia rzymskiego boga. Jej największym atrybutem, a zarazem najbardziej wyróżniającą ją cechą są licznie występujące pierścienie składające się głównie z lodu i odłamków skalnych. Dzięki ostatnim pomiarom dokonanym przez znajdujący się na pokładzie sondy kosmicznej Cassini magnetometr opublikowano, że jego doba trwa 10 dni, 47 minut i 6 sekund. Do dnia dzisiejszego udało się zrealizować jedynie trzy misje badawcze planety. Jako pierwszy na Saturna w 1979 roku dotarł Pionier 11, który wrócił jedynie z niewielką ilością zdjęć o bardzo słabej jakości. Wysłane w drugiej kolejności sondy Voyager dostarczyły zacznie lepsze jakościowo obrazy oraz szereg ciekawych i przydatnych dla naukowców danych. Obecnie trwa trzecia eskapada za pomocą sondy o nazwie Cassini. Wenus, jako trzecie pod względem jasności ciało niebieskie widoczne na niebie podobnie jak Mars jest bardzo trudnym obiektem obserwacyjnym i badawczym. Zwana również Gwiazdą Poranną lub Gwiazdą Wieczorną prawie w całości odbija światło słoneczne. Efekt ten spowodowały gęste chmury otaczające cały glob. Żółtego koloru atmosfera planety w większości składa się z dwutlenku węgla, azotu oraz siarki, której zawdzięcza swoją barwę. Analiza temperatury Wenus wykazała, iż jest ona najbardziej gorącą planetą, której temperatura spowodowana przez efekt cieplarniany kształtuje się na poziomie około 4500C. W skład budowy geologicznej jądra wchodzi żelazo oraz nikiel. Ponad 85% powierzchni planety stanowią pofałdowane równiny. Pozostała część to góry oraz twory pochodzenia wulkanicznego takie jak rozległe kopuły powstałe z szybko zastygającej lawy. Obiekt ten posiada pole magnetyczne, które jest trzy rzędy słabsze od ziemskiego. Nazwa planety pochodzi od nazwy rzymskiej bogini miłości o tym samym imieniu, natomiast jej znak oznacza płeć żeńską. Jest to podstawą to tego, iż wśród wielu osób zastosowanie znajduje metafora, że to właśnie z Wenus pochodzą kobiety.