Nurkowie wchodzą do wody w specjalnych skafandrach.To, co znajdują na dnie antarktycznego jeziora, jest dowodem wytrwałości niektórych form życia. Gąszcz mikroorganizmów mogących przetrwać w zimnym środowisku bez światła słonecznego. Większość ludzi twierdzi, że przy nasłonecznieniu rzędu 1% względem powierzchni, na dnie jeziora nie ma prawa zajść fotosynteza. Że organizmy takie nie będą mogły długo żyć bez światła. Okazało się, że fotosynteza jest tam możliwa już przy nasłonecznieniu rzędu 0,1% względem powierzchni. Te gąszcze mikroorganizmów to prawdziwe wrota do przeszłości. Nic tam nie oddycha, nie ma ryb, ani żadnych owadów, żadnych przerażających zwierząt, więc te kolonie mają okazję swobodnie się rozwijać bez ingerencji z zewnątrz. Mogą, zatem rosnąć w szczególny sposób. Czy możliwym jest, aby podobna forma mikrobu mogła nadal żyć, głęboko pod powierzchnią Marsa? Zwłaszcza w obszarach bogatych w wodór? Andersen ze swoją ekipą przyjmują taką możliwość. Na pewno jest to warte uwagi. Oczywiście, te nowe rewelacje ponownie wzbudzają kontrowersje wśród naukowców, dzieląc ich na zwolenników i przeciwników wysnuwanych teorii. Wielu naukowców było przekonanych, że to, co znaleziono w skale, było jedynie dziełem geologicznym.Większość ludzi powiedziałaby, że nie było żadnych dowodów pochodzenia biologicznego w marsjańskim meteorycie. Że początkowe teorie były błędne. Prace nad meteorytem są kontynuowane. Ale nawet, jeśli nie potwierdzi się, że skała ta zawiera oznaki życia, ALH84001 wystarczająco ożywił zainteresowanie poszukiwania życia na czerwonej planecie. Jak na ironię, dalsze poszukiwania życia na Marsie, doprowadziły naukowców znów na Antarktydę. Warunki tu panujące są analogiczne do warunków marsjańskich. Poszukiwanie życia, które zdołałoby prosperować w tak ekstremalnie trudnych warunkach, może rzucić światło gdzie i jak mogło istnieć kiedyś życie na czerwonej planecie. Pewien astrobiolog, Dale Andersen, skupił się na środowisku, jakim jest dno jeziora, każdego roku przykrywane grubą warstwą lodu. Zbudowano dużą, miedzianą cewkę indukcyjną. Kładzie się ją na lodzie, topi ona lód i w gorącej wodzie wędruje do dna jeziora. Po około 24 godzinach otrzymujemy piękny otwór, przez który mogą wejść nurkowie.

Różnice w wysokości powierzchni Ziemi mogą sięgać prawie 20 km.Ziemia faktycznie jest okrągła, jednak jej powierzchnia zdecydowanie nie przypomina idealnej kuli.. Wręcz przeciwnie, jest bardzo zróżnicowana wysokościowo, a to co widzimy z kosmosu stanowi jedynie złudzenie optyczne. Najwyższym punktem na Ziemi jest szczyt Mount Everest znajdujący się w Himalajach. Jego wysokość wynosi 8848 m n.p.m. Z kolei najgłębszym miejscem na naszej planecie jest Rów Mariański znajdujący się w głębiach Pacyfiku. Jego głębokość liczy, bagatela 11022 m p.p.m. (głębokość ta jest dość przybliżona). Łatwo więc wyliczyć, że różnica między tymi wysokościami wynosi aż 19 km i 870m. Z tego względu na Ziemi zostało wydzielonych kilka form ukształtowania powierzchni. Część z nich dotyczy form występujących na lądach, a część tych które występują głęboko w morzach i oceanach. Wyliczono również średnią wysokość lądu oraz średnią głębokość oceanów na naszej planecie. Średnia wysokość lądów naszej planety wynosi około 875 m n.p.m., natomiast średnia głębokość oceanów to aż 3794 m n.p.m. Granica oddzielająca morza i oceany od lądów.Linia brzegowa jest bardzo ruchomą formą piętra. Dzieje się tak ze względu na jej stałe zalewanie przez morza i oceany podczas przypływu i odsłaniane podczas odpływu. Niekiedy linia brzegowa jest nietrwała z powodu jej niszczenie przez wodę. Np. w Wenecji ląd na brzegu ciągle się zapada, przez linia brzegowa ciągle zmienia kształt i systematycznie cofa się w głąb lądu. Umownie przyjmuje się, że linia brzegowa stanowi linię lustra wody oceanicznej, więc znajduje się na wysokości 0m. Należy jednak pamiętać, że linia brzegowa nie oznacza końca kontynentu. Tak naprawdę ciągnie się on jeszcze około 200 metrów, ale już pod wodą. Ta część, podmorskiego kontynentu, jest nazywana szelfem. Koniec szelfu jest właśnie końcem kontynentu. W miejscu końca szelfu rozpoczyna się tzw. stok kontynentalny. Jest to dość stromo nachylone zbocze, którego wysokość względna waha się od 3000 do 4000 m. Stoki kontynentalne są bardzo często porozcinane wielkimi dolinami, zwanymi kanionami podmorskimi. Z momentem końca stoku kontynentalnego rozpoczyna się dno oceaniczne, które stanowi ostatnie już piętro.

Silnik niesie zadziwiającą aparaturę naukową.Aparatura ta ma zbadać czerwoną planetę symbolizuje ludzkie pragnienie wiedzy na temat istnienia innych form życia we wszechświecie. Gdzieś w głębi naszej podświadomości, zastanawiamy się po co tu jesteśmy i co jest tam, daleko, czego więcej można się dowiedzieć. Odpowiedź na to pytanie, w pewnym stopniu, pozwoli nam znaleźć swoje miejsce wszechświecie. Odkrycie życia na Marsie pozwoliłoby pomóc nam zrozumieć początki życia na naszej planecie. A to w przypadku Marsa i Ziemi stanowi znaczący związek. Być może na Marsie rozwinęło się życie, warunki były sprzyjające, a na Ziemi było całkiem inaczej. I w końcu Mars zasiał życie na naszej planecie. Być może w wyniku kolizji meteorytu, oderwany fragment Marsa przyleciał na Ziemię. Jesteśmy tworami ziemskimi, powstaliśmy tu. A może jesteśmy Marsjanami? A może było na odwrót, życie rozwinęło się na Ziemi i ruszyło na ekspansję Marsa. Jeśli znajdziemy ślady życia na Marsie, oczywiście na Ziemi też obecne jest życie, to może jest to wskazówka, iż życie może być wszędzie. Wszechświat prawdopodobnie jest pełen życia. A jeśli nie, to czyni nas to szczególnymi. Misję na Marsa można wykonać tylko raz na 2 lata, w określonym, krótkim przedziale czasu.Start musi być odpowiednio wymierzony, żeby statek kosmiczny i Mars spotkały się w określonym punkcie marsjańskiej orbity. Przebycie odległości 63 mln km może potrwać nawet 7 miesięcy. Trajektoria lotu muszą być doskonale ustalone. Dokładność lotu pojazdu z Ziemi na Marsa i trafienie idealnie w pożądane miejsce na czerwonym globie można porównać do rzutu piłką z Los Angeles do kosza w Nowym Jorku. I to czysta piłka, bez uderzenia w obręcz. Te statki kosmiczne nazywane są łazikami. Zrobotyzowane pojazdy zdolne do jazdy po powierzchni Marsa i szperania w każdym zakątku. To zrobotyzowani geolodzy. Robią za nasze oczy, uszy i ręce, tam na Marsie. Dzięki nim doświadczamy uroków Marsa. Mogą sięgać ramieniem. Podnosić skały. Mają takie urządzenie: To narzędzie ścierające, wykorzystujące pył diamentowy w celu wydrążenia otworu i zbadania wnętrza skały. Odpowiednie instrumenty znajdujące się na końcu ramienia pozwalają na uzyskanie szczegółowych informacji na temat skały. Łazik wyposażony jest w sporą ilość geologicznego sprzętu, zupełnie jakby był tam żywy geolog z tym wszystkim. Jeśli woda kiedykolwiek podtrzymywała życie na Marsie, łazik Spirit może odkryć jego ślady.Opportunity wylądował na obszarze zwanym Meridiani Planum. Obszar ten zawiera spore ilości hematytu, tlenku żelaza, który na Ziemi zazwyczaj istnieje w formie uwodnionej. Jak dotąd żaden z łazików nie znalazł śladów życia. Jednakże zarówno Spirit, jak i Opportunity odkryli dowody na to, że woda w ciekłej postaci z pewnością istniała kiedyś na powierzchni Marsa. Niestety żaden z łazików nie jest w pobliżu biegunów by poszukać zamarzniętej wody. Ten cel postawiono jednak najnowszej misji, rozpoczętej w sierpniu 2007 r. Jej celem jest umieszczenie lądownika na północnym biegunie Marsa. Będzie prowadził wykopaliska na podbiegunowej ziemi. Cała misja polega na zrozumieniu właściwości podbiegunowej ziemi i jej korelacji z lodem oraz własności lodu i jego oddziaływania z atmosferą. Jest tylko jeden sposób na badanie tej ziemi, używając zrobotyzowanego ramienia Wykopie on niewielki rów, z którego dostarczy próbek gleby i miejmy nadzieję, że również mokrej gleby, również lodu, a następnie podda je analizie za pomocą instrumentów znajdujących się na pokładzie lądownika.