Istnieje szereg tradycyjnie zdefiniowanych wielkości charakteryzujących ilość energii emitowanej przez gwiazdę. Ponieważ one wszystkie używają określenia „jasność”, aby sprecyzować, o jaką wielkość chodzi, odróżnia się przede wszystkim jasność obserwowaną gwiazdy i jej jasność absolutną. Pierwsza wielkość charakteryzuje ilość energii dochodzącej od danej gwiazdy do obserwatora na Ziemi, druga – ilość energii wysyłanej przez daną gwiazdę w otaczającą ją przestrzeń. Inaczej mówiąc, jasność widoma jest miarą oświetlenia Ziemi przez daną gwiazdę, natomiast jasność absolutna jest miarą mocy promieniowania danej gwiazdy. Ponadto wyróżnia się jasność bolometryczną i jasność barwną. Jasność bolometryczna dotyczy ilości energii wysyłanej przez gwiazdę w pełnym zakresie widma, natomiast jasność barwna – energii wysyłanej w pewnym, odpowiednio zdefiniowanym przedziale widma. Jasności gwiazd wyraża się w tradycyjnej skali wielkości gwiazdowych. Jest to skala logarytmiczna, w której wielkości gwiazdowe dwóch gwiazd wiążą się z docierającymi od nich na Ziemię strumieniami energii. Punkt zerowy skali został tak dobrany, aby najjaśniejsze gwiazdy widoczne na niebie miały obserwowaną wizualną wielkość gwiazdową bliską zera. Masy gwiazd są znacznie mniej zróżnicowane niż ich rozmiary, jasności czy też gęstości. Najmasywniejsze gwiazdy mają masy równe około stu mas Słońca. Są to tak zwane skrajne nadolbrzymy albo hiperolbrzymy. Gwiazdą o największej masie, szacowanej na około 190 mas Słońca jest HDE 269 810. Oszacowanie najmniejszych mas gwiazdowych jest nieco bardziej kłopotliwe. Wymaga bowiem rozstrzygnięcia, kiedy ciało świecące przestajemy uważać za gwiazdę, a zaczynamy traktować jako planetę. Między tymi dwoma grupami obiektów nie ma ostrej granicy. Jeśli jako konieczny element definicji gwiazdy przyjąć zachodzenie w jej wnętrzu (przynajmniej na jednym z etapów ewolucji) reakcji jądrowych, wówczas masa gwiazdy nie może być mniejsza niż około 0,085 masy Słońca. Takie właśnie masy mają czerwone karły leżące na dolnym krańcu tak zwanego ciągu głównego. Znane są jednak obiekty, które mają wyraźnie mniejsze masy, tym niemniej dla obserwatora nie różnią się znacząco od swych nieco masywniejszych i nieco jaśniejszych krewniaków, w których reakcje jądrowe zachodzą. Obiekty te świecą własnym światłem, a nie odbitym jak planety i w związku z tym powszechnie zalicza się je do gwiazd. Są to tak zwane brązowe karły.

Jeśli życie występuje gdzieś jeszcze w naszej galaktyce lub poza nią, to czy te warunki będą musiały nadal obowiązywać?Czy pozaziemskie życie opierałoby się także na wodzie i węglu? Czy DNA ukształtowałoby inteligentne życie i czy obce istoty mogły być do nas podobne? Naukowcy poświęcają dożo czasu na rozważania tego typu pytań i spekulacje nad formami, jakie mogłyby przyjąć obcy. Za pomocą danych, przesłanych przez teleskop Speecera tworzy się obrazy obiektów, znajdujących się w dalekiej przestrzeni kosmicznej. Próbuje się znaleźć najlepsze sposoby wizualizacji, pomagających wyjaśnić złożone techniczne idee. Właśnie, poprzez ich zobrazowanie planety, okrążające inne gwiazdy, sposób, w jaki tworzą się gwiazdy i mgławice, procesy, mające miejsce w galaktyce i w odległym wszechświecie, aż po krańce czasu, gdy miał miejsce wielki wybuch. Na podstawie zebranych danych można przedstawić prawdopodobne formy życia w kosmosie. Jako miejsce życia obcych można wybrać przykładowo Jowisz. Jest to olbrzymie wyzwanie, gdyż Jowisz jest właściwie olbrzymią, gazową kulą. Oczywiście, są to wywody czysto teoretyczne, jak dotąd niepotwierdzone konkretnymi dowodami. W przypadku Jowisza nie można mówić o jakiejkolwiek powierzchni.Atmosfera Jowisza składa się z gazów: z wodoru i helu, mimo to jest bogata w związki organiczne i gdy zagłębić się w atmosferę, okaże się, że panuje tam coraz wyższa temperatura i coraz wyższe ciśnienie. Powołując się na jedyny, znany nam model życia zadano pytanie, co jest potrzebne ziemskim formom życia? Potrzebne są źródła energii, substancje chemiczne, niezbędne do stworzenia życia na ziemi, a może raczej potrzeba jest tego, z czego zbudowane jest życie. Na Jowiszu głównym źródlę energii jest słabe promieniowanie słoneczne, docierające do górnych warstw atmosfery. Jedynym, znanym źródlę substancji chemicznych, które mogłyby być zastosowane, jako budulec życia są związki, kłębiące się w warstwie chmur Jowisza. Biorąc pod uwagę potencjalną formę życia, która mogłaby wykorzystywać długoterminowo ob. Źródła, może to być żywy balon gazowy, który mógłby się bardzo długo unosić w górnych warstwach atmosfery Jowisza. Powinien być to balon na ogrzane powietrze. Organizm ten to bardziej roślina, niż zwierzę. Mogłoby to posiadać umiejętność lewitowania, przynajmniej za dnia. To bardzo dziwny i trudny do wyobrażenia stwór.