Są w nich kawałki metalu, dlatego mają rdzewiejącą strukturę. Gdy uderzają w atmosferę, topią się i rozdrabniają. Wysokość atmosfery sięga 60 mil w górę. Atmosfera działa jak hamulec i powoli zdziera materiał z meteorytów sprawiając, że spadają na ziemię dużo mniejsze i z o wiele mniejszą prędkością. Gdyby nie atmosfera, życie na ziemi doświadczałoby nieustannego bombardowania obiektami z kosmosu, co mówi, że jest ona doskonalą ochroną dla nas i dla całego życia. Można to zaobserwować na niebie w postaci spadających gwiazd. W efekcie zderzenia z bliźniaczą planetą, ziemia zyskała znacznie większe metalowe jądro, a ponieważ składa się z żelaza, jego ruch generuje potężne pole magnetyczne. Można to zaobserwować w postaci zorzy, która pojawia się, kiedy pole odbija niebezpieczne światło słoneczne, także chroniąc życie na ziemi. Jądro jest tez niezbędne życiu z innej przyczyny: pomaga regulować temperaturę na planecie. Powoduje także ruch kontynentów, tworząc wciąż zmieniającą się powierzchnię. Powoduje także wybuchy wulkanów, powodując uwalnianie się dwutlenku węgla do atmosfery. Obecnie ma on wpływ na podniesienie się ogólnej temperatury, ale kiedyś odegrał istotną rolę, utrzymania na planecie temperatury, odpowiedniej dla przetrwania złożonego życia Długie lata obserwacji, jak dotąd niczego nie znalazły. Możliwe, że szukamy zbyt krótko, albo w niewłaściwym miejscu, ale istnieje też inna możliwość: może nie odnajdujemy oznak życia, bo najzwyczajniej tam nic nie ma. Trudno uwierzyć, że może jesteśmy tu sami. W naszej własnej galaktyce, drodze mlecznej są miliardy gwiazd, a droga mleczna jest tylko jedną z miliardów galaktyk. Wszechświat to niepojęcie olbrzymie miejsce i na pewno muszą być w nim inne ziemie z kwitnącym życiem. Powstała jednak nowa teoria, według której, planety podobne do naszej, na której mogłoby mieszkać ułożone życie, są wyjątkowo rzadkie. Teoria ta nazywana jest hipotezą rzadkiej ziemi. Teoria głosi, że proste formy życia, jak bakterie, mogą być w kosmosie powszechne, ale ewolucja złożonych organizmów, jak rośliny i zwierzęta wymaga niezwykłego układu zdarzeń. Jednym ze sposobów e, wyobrażenia sobie, jak niezwykła jest ziemia, jest cofnięcie się do najważniejszej chwili w jej historii, która na szczęście jest już ludzkości znana, chociaż istnieje wiele sporów w tej kwestii, ale ogólne wyobrażenie i wiedzę, już posiadamy.

Merkury to przedostatnia, co do wielkości planeta układu słonecznego. Położona najbliżej Słońca, przypomina swą strukturą i budową Księżyc. Jest ona, bowiem pozbawiona atmosfery oraz jego powierzchnie pokrywają liczne kratery uderzeniowe i morza księżycowe. W większości wypełnione są one masą magmową, powstałą w wyniku licznych bombardowań przez komety i asteroidy. Jako jedna z planet wewnętrznych, czyli znajdujących się blisko Słońca, jest bardzo trudna do obserwacji. Można ją podziwiać jedynie po zachodzie Słońca, lub tuż przed jego wschodem. Merkury posiada żelazne jądro, które wytwarza ogromne pole magnetyczne natomiast jego wielkość sprawia, że posiada ona jedna z największych gęstości. Dokonując analizy budowy składu można dokonać podziału na dwa składniki. Pierwszy z nich to metal stanowiący 70%, pozostała część, czyli 30% to krzemian. Temperatura wacha się w przedziale od -1830C do 4270C. Mimo bliskości Słońca oraz momentami tak wysokiej temperatury w niektórych miejsca na planecie znajduje się lód. Całkowity okres rotacji Merkurego wokół własnej osi wynosi dokładnie 58 dni, 15 godzin i 26 minut. W porównaniu z pozostałymi planetami trwa on najdłużej. Mars normuje się na czwartej pozycji wg oddalenia od słońca po Merkurym, Wenus i Ziemi. Zdjęcia wykonane pierwszym obiektem, który wylądował na owej planecie pokazują, iż niebo jest przybliżone kolorystycznie do nieba na ziemi, jednak po dogłębnej analizie zdjęć i ich kalibracji barw można zaobserwować kolor bardziej zbliżony do czerwieni, skąd też potoczna nazwa Marsa czerwoną planetą. Nachylenie równika do płaszczyzny orbity wynosi 23 stopnie i 59` co jest odpowiedzialne za podobieństwo pór roku z Ziemią. Mars może się pochwalić największym szczytem w układzie słonecznym, który liczy aż 26 km. Zdumiewający jest fakt, iż szczyt ten nie jest górą, lecz kraterem pochodzenia wulkanicznego. Dodatkowo na planecie występują również liczne kratery pochodzenia meteorycznego. Warto dodać, że Mars stanowi jeden z najjaśniejszych punktów widzianych przy dobrych warunkach atmosferycznych z Ziemi, zaraz za księżycem i planetą Wenus. Różnica temperatury na Marsie jest dość duża, albowiem o wschodzie słońca wynosi dokładnie 180K, a o 1 po południu wynosi około 300K. Atmosfera składa się w większości z dwutlenku i tlenku węgla, pary wodnej, azotu oraz argonu.