Wyróżnia się lodowce górskie oraz kontynentalne. Lodowce górskie powstają, jak sama nazwa wskazuje, w górach powyżej granicy wiecznych śniegów. Granica ta znajduje się zero metrów nad poziomem morza na biegunach i sześć tysięcy metrów nad poziomem morza przy zwrotnikach. Oczywiście jest ona również uzależniona od innych czynników takich jak na przykład odległość od morza. Lodowce górskie powstają w następujący sposób: często pada śnieg, który się nie topi, a więc pod dużym ciśnieniem zamienia się w firn, czyli w gruboziarnisty śnieg, a następnie w lód lodowcowy. Lodowiec górski porusza się tylko w dół. Lodowce kontynentalne powstają przy biegunach północnym i południowym. Poruszają się one we wszystkich kierunkach. W ciągu tysiącleci, w miarę zmian klimatycznych na Ziemi, lodowce powiększały się i trzy razy znajdowały się na powierzchni Polski, a każdy kolejny był mniejszy. W wyniku tego mamy liczne jeziora polodowcowe, moreny, głazy narzutowe. Na kierunek rzek w Polsce miał również wpływ lodowiec. Wody zajmują trzy czwarte powierzchni Ziemi, a zdecydowaną większość powierzchni wód powierzchniowych stanowią morza oraz oceany. Jest jeden Wszechocean, czyli ocean światowy. Dzieli się on na trzy oceany: Spokojny (największy, pomiędzy Amerykami a Azją), Atlantycki (rozdziela Europę oraz Afrykę od Ameryk) oraz Indyjski (na zachód od Afryki i na południe od Azji). Niektórzy wyróżniają jeszcze Ocean Arktyczny oraz Południowy. W rzeczywistości nie istnieją granicę pomiędzy oceanami, wyróżnia się je czysto teoretycznie, a pokrywają się one (jeżeli chodzi o trzy główne oceany) z południkami Horn, Igielnym oraz Południowym. Natomiast morza są to przybrzeżne części oceanów. Istnieją jednak pewne wyjątki, na przykład Morze Sargassowe, którego granice stanowią silne prądy morskie, natomiast woda samego morza praktycznie się nie porusza. W porównaniu z oceanami morza nie są one zbyt głębokie. Najbardziej przybrzeżna część morza nazywa się szelfem, natomiast za nimi znajduje się stok oceaniczny, gdzie morze się znacznie pogłębia.

Są w nich kawałki metalu, dlatego mają rdzewiejącą strukturę. Gdy uderzają w atmosferę, topią się i rozdrabniają. Wysokość atmosfery sięga 60 mil w górę. Atmosfera działa jak hamulec i powoli zdziera materiał z meteorytów sprawiając, że spadają na ziemię dużo mniejsze i z o wiele mniejszą prędkością. Gdyby nie atmosfera, życie na ziemi doświadczałoby nieustannego bombardowania obiektami z kosmosu, co mówi, że jest ona doskonalą ochroną dla nas i dla całego życia. Można to zaobserwować na niebie w postaci spadających gwiazd. W efekcie zderzenia z bliźniaczą planetą, ziemia zyskała znacznie większe metalowe jądro, a ponieważ składa się z żelaza, jego ruch generuje potężne pole magnetyczne. Można to zaobserwować w postaci zorzy, która pojawia się, kiedy pole odbija niebezpieczne światło słoneczne, także chroniąc życie na ziemi. Jądro jest tez niezbędne życiu z innej przyczyny: pomaga regulować temperaturę na planecie. Powoduje także ruch kontynentów, tworząc wciąż zmieniającą się powierzchnię. Powoduje także wybuchy wulkanów, powodując uwalnianie się dwutlenku węgla do atmosfery. Obecnie ma on wpływ na podniesienie się ogólnej temperatury, ale kiedyś odegrał istotną rolę, utrzymania na planecie temperatury, odpowiedniej dla przetrwania złożonego życia Długie lata obserwacji, jak dotąd niczego nie znalazły. Możliwe, że szukamy zbyt krótko, albo w niewłaściwym miejscu, ale istnieje też inna możliwość: może nie odnajdujemy oznak życia, bo najzwyczajniej tam nic nie ma. Trudno uwierzyć, że może jesteśmy tu sami. W naszej własnej galaktyce, drodze mlecznej są miliardy gwiazd, a droga mleczna jest tylko jedną z miliardów galaktyk. Wszechświat to niepojęcie olbrzymie miejsce i na pewno muszą być w nim inne ziemie z kwitnącym życiem. Powstała jednak nowa teoria, według której, planety podobne do naszej, na której mogłoby mieszkać ułożone życie, są wyjątkowo rzadkie. Teoria ta nazywana jest hipotezą rzadkiej ziemi. Teoria głosi, że proste formy życia, jak bakterie, mogą być w kosmosie powszechne, ale ewolucja złożonych organizmów, jak rośliny i zwierzęta wymaga niezwykłego układu zdarzeń. Jednym ze sposobów e, wyobrażenia sobie, jak niezwykła jest ziemia, jest cofnięcie się do najważniejszej chwili w jej historii, która na szczęście jest już ludzkości znana, chociaż istnieje wiele sporów w tej kwestii, ale ogólne wyobrażenie i wiedzę, już posiadamy.

Najwyższe, lądowe piętro wysokościowe.Piętro górskie zaczyna się od momentu przekroczenia wysokości 500 m n.p.m. Najwyższe łańcuchy górskie, jakie występują na naszej planecie to łańcuch okołopacyficzny i alpejsko-himalajski. Łańcuch okołopacyficzny ciągnie się wzdłuż zachodnich wybrzeży Ameryki Północnej i Południowej. Wiele szczytów osiąga tam wysokość ok. 4000 m n.pm. a niektóre dochodzą nawet do 6000 m n.p.m. Łańcuch alpejsko himalajski to również wielkie pasmo górskie. Ciągnie się on Wzdłuż całej południowej Europy i północnej Afryki i zmierza aż do Himalajów i Syberii. W tym łańcuchu górskim znajduje się największy szczyt na świecie, Mount Everest (8848 m n.p.m). Typową cechą tego łańcucha jest wyraźny wzrost wysokości w miarę przesuwania się gór w kierunku wschodnim. Europejskie szczyty osiągają wysokość do 4000 m n.p.m. Idąc dalej na wschód w stronę Kaukazu, szczyty osiągają już nawet 5000 m n.p.m. Jeszcze dalej na wschód w stronę Himalajów dochodzimy do szczytów, których wysokość przekracza 8000 m n.p.m. Piętra górskie charakteryzują się stromymi stokami. Dość często spotkamy na nich również lodowce. Piętro nizin to równinna, czasem lekko pofalowana, powierzchnia.Piętro nizin dotyczy terenów, których wysokość zawiera się w granicach między 0 a 300 m n.p.m. Obszary nizinne to zdecydowanie najczęściej występujące piętro na Ziemi. Oczywiście nie jest to regułą. Niektóre kontynenty w swojej większości stanowią powierzchnię nizinną, a inne tylko w bardzo niewielkim odsetku procentowym. Są to obszary bardzo równinne, posiadające niekiedy bardzo lekko pofalowaną lub pagórkowatą powierzchnię. Pod względem kontynentów, najbardziej nizinna jest Europa. Odsetek nizin stanowi ok. 72% powierzchni kontynentu. Powierzchnia Afryki to już jedynie 22% terenów równinnych. Najmniej terenów równinnych znajduje się na Antarktydzie. Tam jest ich zaledwie 6.4%. Nizinne tereny często stanowią ogromne, rozległe obszary na kontynetach. Do takich największych, światowych nizin należą: Nizina Wschodnioeuropejska w Europie, Nizina Zachodniosyberyjska, Chińska, Gangesu, Turańska i Indu w Azji, Nizina Zatokowa w Ameryce Północnej oraz Nizina Amazonki i La Platy w Ameryce Południowej. Piętro bardzo łagodnych, górskich stoków.Piętro wyżyn znajduje się po przekroczeniu wysokości 300 m n.p.m. Tutaj na pewno pojawi się wątpliwość, że w takim razie góry też można zaliczyć do piętra wyżyn. Tak jednak zdecydowanie nie jest. Główną cechą charakteryzującą wyżyny jest wysokość bezwzględna tych obszarów. W przypadku obszarów górskich, różnice między wysokością szczytów, a dolin usytuowanych między nimi znacznie przekraczają 500 m. W przypadku wyżyn, różnica pomiędzy poszczególnymi częściami obszaru znajduje się w przedziale od 300 do 500 m. Wyżyny, to często po prostu bardzo stare góry które, przez tysiące lat poddawane procesom erozyjnym, zaczęły się wyrównywać. Bardzo dobrym przykładem na to jest Wyżyna Tybetańska znajdująca się w Azji. Znajduje się ona na wysokości ponad 4000 m n.p.m., czyli teoretycznie powinno być to piętro górskie. Jednak różnica pomiędzy poszczególnymi szczytami, a dolinami tej wyżyny nie przekracza 500 m. Najrozleglejsze wyżyny na świecie to: Tybetańska, Środkowosyberyjska, Irańska, Abisyńska i Brazylijska.

Baseny oceaniczne, wbrew pozorom, mają równie różnorodną rzeźbę jak kontynenty.Gdy spadek stoku kontynentalnego zaczyna stawać się coraz łagodniejszy rozpoczyna się basen oceaniczny. Baseny te, są często nazywane również głębiami. Typowe baseny oceaniczne znajdują się na głębokości od 4 do 6 km i zajmują one ok. 70% dna oceanicznego i aż ok. 50% powierzchni całej planety. Dawniej sądzono, że dna oceaniczne to po prostu ogromne równiny bez specjalnie ciekawych form rzeźby. Dziś wiemy jednak, że jest zupełnie inaczej. Dno oceaniczne jest niesamowicie zróżnicowane, nie mniej niż powierzchnia kontynentów. Wyróżniamy tam wiele gór podmorskich i grzbietów śródoceanicznych. Niektóre góry są takie wysokie, że wystają ponad powierzchnię wody tworząc w ten sposób znane nam wyspy. Oceaniczne pasma górskie potrafią ciągnąć się nieprzerwanie tysiącami kilometrów. Dna oceaniczne są również porozcinane tzw. rowami oceanicznymi. Są to dość wąskie, ale bardzo głębokie rozpadliny. Ich głębokość wynosi od 8 do aż 11 km. Największym znanym rowem oceanicznym jest Rów Mariański, którego głębokość wynosi ok. 11022 m. Obszary lądowe, które znajdują się poniżej poziomu morza.Na naszej planecie występują również obszary lądowe, których dno znajduje się już pod poziomem morza. Obszary te występują oczywiście jedynie w głębi lądu i nie można do nich zaliczać oceanów. Takie obszary, położone poniżej poziomu morza, nazywane są depresjami. Są to zazwyczaj różnego rodzaju uskoki tektoniczne. Niektóre depresje powstały również w skutek działalności człowieka, poprzez osuszanie dna morskiego. Największą depresją na świecie, która znajduje się właśnie w takim uskoku tektonicznym, jest Morze Martwe. Jego lustro wody znajduje się 397 m p.p.m. Inne rozległe obszary depresyjne znajdują się w Europie na Nizinie Nadkaspijskiej oraz w Holandii. To właśnie w Holandii do powstania depresji obszarowych przyczynił się sam człowiek. Istnieje również pewna odmiana depresji zwana kryptodepresją. Są to depresje w pewnym sensie ukryte. Np. jeziora, których dna znajdują się poniżej poziomu morza, ale samo lustro wody znajduje się jeszcze ponad jego poziomem. Najlepszym tego przykładem jest jezioro Bajkał. Jego dno znajduje się na głębokości 1165 m p.p.m., a ogólna głębokość jeziora wynosi 1620 m. Oznacza to, że lustro wody znajduje się na wysokości prawie 500 m n.p.m.